Προσευχή | proseuxi.gr

Παράλυτος και παράλυτοι

Παράλυτοι εκκλησιάζονται

Παράλυτοι λοιπόν όσοι δεν εκκλησιάζονται, παράλυτοι και όσοι δεν ελεούν.

Κυριακή του Παραλύτου «Έγειρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει» (Ιω. 5,8)

Ακούσατε, αγαπητοί μου, το ευαγγέλιο; Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, μας διηγείται ένα θαύμα· πως ο Κύριος θεράπευσε ένα παράλυτο που ήταν 38 χρόνια άρρωστος. Το θαύμα είνε γνωστό. Δεν χρειάζεται ερμηνεία.

Πολλοί ακούνε το Ευαγγέλιο με αδιαφορία. Τα γεγονότα που ιστορεί δεν τους συγκινούν. Μερικοί μάλιστα λένε ειρωνικά· Αυτά συνέβαιναν «τω καιρω εκείνῳ»…. Θεώρουν, δηλαδή, όσα γράφει το Ευαγγέλιο όχι μόνο απίστευτα αλλά και άσχετα με τη σημερινή ζωή.

Αλλ’, αγαπητοί μου, αυτά που γράφει ο ευαγγελιστής είνε και για μας που ζούμε σήμερα και για ‘κείνους που θα ζήσουν μετά από πολλούς αιώνες. Για όλους τους ανθρώπους είνε ενδιαφέροντα και επίκαιρα.

Ο παράλυτος που είδαμε σήμερα είνε η φωτογραφία της σημερινής κοινωνίας, είνε η φωτογραφία όλων μας.

Θα μου πήτε -Δόξα τω Θεώ από μας κανείς δεν είνε παράλυτος ή σε καροτσάκι.

Αν απευθυνόσουν σε παραλύτους, η περίπτωσι του σημερινού ευαγγελίου θα ήταν παρηγορητική.

Θα μπορούσες να τους πης· «Σας φέρνω χαιρετισμό από ένα συνάδελφό σας· και μαζί με το χαιρετισμό σας συνιστώ το δικό του φάρμακο,που είνε η υπομονή…».

Το θαύμα αυτό παρηγορεί τους παραλύτους. Πήγαινε λοιπόν να το πης σ’ αυτούς. Σ’ εμάς τι το λες;…

Το λέω, διότι κ’ εμείς όλοι έχουμε ανάγκη αυτής της διδασκαλίας. Διότι κ’ εμείς είμαστε παράλυτοι.

Παράλυτοι όχι τόσο στο σώμα όσο στο ευγενέστερο μέρος της υπάρξεως, στην ψυχή. Και εξαιτίας της ψυχικής μας παραλυσίας παραλύει και το σώμα.

Αυτός ο αεικίνητος σημερινός άνθρωπος, ενώ εκτελεί όλες τις ορέξεις της σαρκός, κατ’ ουσίαν είνε παράλυτος -ψυχικώς και σωματικώς- για ότι μεγάλο και υψηλό.

Ολόκληρος ο άνθρωπος πρέπει να κινήται προς το αγαθό, προς την εκτέλεσι του θελήματος του Θεού. Και όμως δεν κινείται. Γι’ αυτό λέω ότι υπάρχουν παράλυτοι περισσότεροι από όσους φαντάζεστε. Θέλετε να παρουσιάσω μερικούς;

Τι είνε σήμερα; Κυριακή, δηλαδή ημέρα αφιερωμένη στον Κύριο.

Σήμερα πρώτη δουλειά και ύψιστο καθήκον έχουμε, ως λογικά πλάσματα και ως Χριστιανοί, μόλις ακούσουμε την καμπάνα, να τρέξουμε όλοι στο ναό,για να πούμε ένα ευχαριστώ στο Θεό. Σας ερωτώ· αυτό το κάνουν όλοι; Σε κάθε ενορία υπάρχουν άνθρωποι υγιέστατοι, που μπορούν και βαδίζουν χιλιόμετρα, και όμως η εκκλησία δεν τους είδε, δεν τους ξέρει. Είνε άγνωστη παρουσία τους στο ναό την Κυριακή.

Γιατί; Διότι είνε παράλυτοι. Έχουν πόδια για άλλες κινήσεις, δραστηριότητες και εργασίες, αλλά πόδια για την εκκλησία δεν έχουν· παράλυτοι πνευματικώς, έγιναν και παράλυτοι σωματικώς. Και μόνο αυτοί; είνε κι άλλοι.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χρήματα, άνθρωποι που θα μπορούσαν πολλά να κάνουν και μεγάλη βοήθεια να προσφέρουν. Μα το χέρι τους είνε παράλυτο για τέτοια πράγματα. Δεν το βάζουν στην τσέπη, δεν ανοίγουν το πορτοφόλι ούτε ξεκλειδώνουν το χρηματοκιβώτιό τους να δώσουν κάτι σ’ ένα φτωχό.

Χέρια έχουν μόνο για να παίρνουν· να παίρνουν ακόμη κι από ‘κει που δεν επιτρέπεται, να παίρνουν ακόμη και προσφορές του διαβόλου. Αλλά χέρια για να δώσουν δεν έχουν.

Η φιλαργυρία παρέλυσε την ψυχή τους, παρέλυσε όμως και τα χέρια τους· και δεν δίνουν.

Παράλυτοι λοιπόν όσοι δεν εκκλησιάζονται, παράλυτοι και όσοι δεν ελεούν. Υπάρχουν όμως κι άλλοι παράλυτοι. Κάποιοι έχουν αυτιά έτοιμα να ακούνε ώρες ολόκληρες τα του κόσμου, τους ήχους και τα μηνύματα της διαφθοράς· αυτιά κολλημένα σε ραδιόφωνα, σε δίσκους, σε ακουστικά. Αλλά οι Χριστιανοί αυτοί δεν έχουν αυτιά για ν’ ακούσουν έναν ύμνο, ένα τροπάριο, ένα εκκλησιαστικό άσμα. Έτσι, αυτιά έχουν και αυτιά δεν έχουν.

Και λέω ότι αυτιά δεν έχουν, αφού δεν θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν για το σκοπό που τα ‘δωσε ο Θεός – τη στιγμή που και τα άψυχα δημιουργήματα πειθαρχούν και υπακούουν στο πρόσταγμά του· και τα δέντρα και τα ζώα και οι πέτρες και τα νερά και οι πλανήτες και τα αστέρια, όλα ακούνε, με το δικό τους τρόπο, και εκτελούν το θέλημα του Θεού. Μόνο ο άνθρωπος είνε παράλυτος στην ακοή. Αρμόζει να πή κανείς γι’ αυτόν τη λαϊκή παροιμία «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα».

Δεν θέλω όμως να τελειώσω χωρίς να σας δείξω και έναν ακόμη παράλυτο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γλώσσα φλύαρη.

Όλη μέρα μιλούν. Λένε λένε λένε διάφορα, λίγες φορές αναγκαία και τις περισσότερες φορές περιττά.

Μέσα όμως στις χιλιάδες λέξεις που προφέρουν δεν ακούγεται η πιο μεγάλη και σπουδαία λέξι· η λέξι «Θεός». Είνε άγνωστη στο λεξιλόγιό τους.

Αλλά λάθος κάνω. Προφέρουν τη λέξι «Θεός»· και όχι μία αλλά πολλές φορές. Πότε όμως; Όταν τον βλαστημούν! Τότε έχουν γλώσσα. Όταν πρέπη να ευχαριστήσουν και να δοξάσουν το Θεό για τις ευεργεσίες και τα μεγαλεία του, η γλώσσα τους μένει παράλυτη .Παράλυτοι πνευματικώς. Παράλυτοι ως άτομα, παράλυτοι ως οικογένειες, παράλυτοι και ως κοινωνία και έθνη.

Αν υπήρχαν ζωντανοί άνθρωποι, θερμοί Χριστιανοί, πόσα δεν θα γίνοντο! Πόσα κακά δεν θα επρολαμβάνοντο! Τώρα οι πνευματικώς παράλυτοι βλέπουν το κακό να προχωρή, και δεν κινούν ούτε το μικρό τους δάχτυλο για να το ανακόψουν. Βλέπουν το διάβολο και τα όργανά του να καίνε και να διαλύουν, μα κανείς δεν κινείται να σβήση την πυρκαϊά. Λες και είνε όχι παράλυτοι αλλά νεκροί . Θέλετε παραδείγματα;

Σε δημόσιο χώρο ακούγεται μία φρικτή βλασφημία. Πολλοί την ακούνε, κανείς όμως δεν διαμαρτύρεται. Κανείς δεν ανοίγει το στόμα του να πη· Δεν σου επιτρέπω, κύριε, να βρίζης το Θεό.

Λες και βλαστήμησε εκείνος σε νεκροταφείο, εμπρός σε νεκρά και άφωνα πτώματα. Κοινωνία παράλυτη, ακούς το όνομα του Θεού να βλασφημήται και αδιαφορείς!

Άλλη περίπτωσι. Βλέπεις να εκδίδωνται αισχρά έντυπα και τα παιδιά να τα διαβάζουν ·αλλ’ εσύ, παράλυτος, δεν τ’ αρπάζεις να τα κάψης, που αυτά θα σου βάλουν φωτιά στο σπίτι. Τι δείχνει αυτό; Ότι είμεθα νεκροί· το όνομα μόνο έχουμε ότι ζούμε (βλ. Απ. 3,1).

Αγαπητοί μου! Πολλοί παράλυτοι υπάρχουν. Τεράστιες δυνάμεις, που μπορούσαν να μεταβάλουν τον κόσμο σε παράδεισο, δεν κινητοποιούνται, αλλά μένουν σε αδράνεια.

Δεν αρκεί όμως να κάνουμε μόνο τη θλιβερή διαπίστωσι. Είνε ανάγκη να βρούμε και τον τρόπο θεραπείας του κακού. Πως δηλαδή το χέρι θα κινηθή για να κάνη το καλό; πως το πόδι θα τρέξη στο δρόμο της Εκκλησίας; πως αυτιά και μάτια θ’ ανοίξουν στα θεία προστάγματα; πως ο όλος άνθρωπος θα γίνη ένα ευκίνητο όργανο της θείας βουλής μέσα στην κοινωνία;

Με λίγα λόγια· πως οι παράλυτοι θα ζωντανέψουμε;

Η κινητήριος δύναμις και το ζωογόνο ρευμα για τον παράλυτο του ευαγγελίου ήταν το παντοδύναμο πρόσταγμα του Χριστού. Συνεπώς, χρειάζεται ρευμα θείας χάριτος . Αν αγγίξουμε κ’ εμείς το ζωογόνο αυτό ρευμα, αν έλθουμε σε επαφή με το Χριστό, θα δούμε κ’ εμείς το θαύμα.

Ναι. Ο Χριστός, που με μια προσταγή θεράπευσε τότε τον παράλυτο της Βηθεσδά, αυτός και σήμερα μπορεί να κάνη το θαύμα σε όλους μας.

Είνε ο ίδιος. Δεν έχασε ούτε ένα ηλεκτρόνιο από τη δύναμί του την άπειρη.

Ο ήλιος, που φωτίζει τον κόσμο και φαίνεται ότι μένει ίδιος επί χιλιάδες χρόνια, κάτι χάνει κάθε μέρα. Είνε βέβαια ανεπαίσθητη αυτή η απώλεια· θα έλθη όμως ημέρα που θα σβήση κι αυτός, όπως σβήνει ένα καντήλι.

Αλλ’ ο ήλιος Χριστός μένει «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13,8). Υπεράνω της ακτινοβολίας του ηλίου και των άστρων είνε ο Κύριος.

Ο Κύριος ζη και βασιλεύει εις τους αιώνας. Και με όση ευκολία είπε στον παράλυτο «Έγειρε» , σήκω επάνω, «και περιπάτει» (Ιω. 5,8) , με την ίδια ευκολία μπορεί να κάνη πάλι το θαύμα, ν’ αναστήση τον καθένα μας , τις οικογένειές μας, το έθνος μας σε νέα ζωή.

Γι’ αυτό ας ακούσουμε τη φωνή των αγγέλων· Πλησιάστε τον Κύριο, πιστέψτε ακραδάντως σ’ αυτόν! Και τότε θ’ ανατείλη εντός μας μια νέα ζωή, η ζωή η αιώνιος, προς δόξαν Θεού. Αμήν.

(†) επίσκοπος Αυγουστίνος
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, η οποία έγινε στον ιερό ναό Αγ. Ιωάννου Προδρόμου Ν. Μαδύτου – Αθηνών την 12-5-1957 (ή 1958)

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

Ακολουθήστε μας

Ακολουθήστε μας για να είστε απόλυτα συντονισμένοι με τις ενημερώσεις της ημέρας και εμείς αναλαμβάνουμε τα υπόλοιπα.

Εγγραφείτε στο Newsletter!

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε νέα & ενημερώσεις

X